Randomizer

^_________________^ ยิ้มกว้าง มาพร้อมฟิคเรื่องแรกในชีวิต

. . To The End of Time . .
Kang-In & Lee-Teuk

.

ตอนก่อนเข้านอนของทุกๆวัน ก่อนที่ผมจะหลับตาลง
ผมสวดอ้อนวอนแก่พระเจ้า ขอให้พระองค์ช่วยทำให้ทุกสิ่งหายไปซะที
ขอให้วันพรุ่งนี้ โลกของผมเป็นสีขาวและว่างปล่าว..

และเมื่อผมลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันนั้น.. พระองค์ก็ได้ทำให้ฝันของผมเป็นความจริง
โลกของผม กลายเป็นสีขาว สีขาวปกคลุมไปทั่วทั้งถนนและอาคารต่างๆ
และนั่น.. เป็นวันแรกที่ผมได้พบกับเขา เมื่อสองปีก่อน

คิมยองอุน..

.

.

สองปีก่อน เช้าวันที่ 25 ธันวาคม
คิมยองอุน นักเรียนมัธยมต้นปีสาม ก่อเรื่องทะเลาะวิวาทแต่เช้าตรู่..

"เฮ้ยย.. ทางนั้นเร็ว มันไปทางนั้นแล้ว"

บ้าจริง...จะตามกันมาทำไมนักหนานะ แค่มีเรื่องเข้าใจผิดที่สถานีรถไฟนิดหน่อย ก็พูดโวยวายซะเสียงดัง จนต้องสั่งสอนซักสองสามที
แต่ไหง มันดันมีพวกเยอะขนาดนี้เนี่ยย?!

สองขารีบวิ่ง วิ่งแบบไม่มองทาง เสียงโวยวายด้านหลังก็จางลงไปทุกที แต่เด็กหนุ่มก็ยังวิ่งต่อไปเรื่อยๆ หนทางที่คุ้นเคยเริ่มดูแปลกตาขึ้นทุกที มีแต่สีขาว จนแทบไม่มีสีอื่น

เป็นวันคริสมาสต์ที่เลวร้ายจริงๆเลย.. เขาคิดอย่างนั้น ก่อนที่จะได้พบกับคนๆหนึ่ง

ปาร์คจองซู..

ปาร์คจองซูเข้านอนห้าทุ่ม ตื่นนอนหกโมงเช้า ออกจากบ้านหกโมงครึ่ง วันนี้เขาออกจากบ้านค่อนข้างสาย คงเพราะเป็นครั้งแรก ที่ฟ้าอวยพรให้เขา ให้โลกของเขามีแต่สีขาว
ตอนเขากำลังจะออกจากบ้าน รู้สึกได้เลยว่าวันนี้อากาศหนาวกว่าปกติมากนัก ปาร์คจองซูนักเรียนมอปลายปีหนึ่ง สวมเสื้อโค้ทสีขาว ผ้าพันคอสีฟ้า และเครื่องแบบฤดูหนาว เดินออกจากบ้านด้วยรอยยิ้มอันสดใส

"เอ๊ะ.." เขาอุทานขึ้นเบาๆ เมื่อก้าวออกจากบ้าน หน้าบ้านของเขา เด็กผู้ชายคนหนึ่ง สวมเครื่องแบบโรงเรียนที่ไม่คุ้นตา ยืนอยู่

เด็กผู้ชายคนนั้นสูงกว่าเขาเล็กน้อย คิ้วแตก ปากแตก ใต้ตามีรอยช้ำ ข้างแก้มติดพลาสเตอร์ไว้หนึ่งอันอย่างลวกๆ เลือดจากแผลไหลปะปนกับเหงื่อ ยืนหอบพร้อมขยับเสื้อเหมือนร้อนจัด หน้าหนาวแท้ๆ
เด็กคนนั้นหันรีหันขวางแบบงงๆ จองซูก็ได้แต่งงกับท่าทางของเด็กหนุ่ม จนเผลอจ้องเข้า เด็กหนุ่มคนนั้นเหมือนจะรู้ เขาหันมาช้าๆ ยิ้มให้อย่างเขินๆ

"ที่นี่ที่ไหนหรอฮะ?" เด็กหนุ่มว่า พร้อมกับค่อยๆเดินเข้ามาให้รั้วบ้านอย่างถือวิสาสะ

"บ้านฉันเอง ห่างจากสถานี.... สิบนาที" จองซูตอบไปอย่างนั้น ไม่รู้ทำไมเสียงเขาถึงเย็นชานัก อาจเป็นเพราะเขาพูดไม่ค่อยเก่ง หรือเพราะท่าทางที่น่าสงสัยเหลือเกินของเจ้าเด็กนี่

"อ..โอ๊ยยย" เด็กคนเดิมร้องออกมาลั่น ถ้าสังเกตดีๆจะเห็นเลือดที่เริ่มซึมออกมาจากกางเกง คงไปโดนอะไรเข้าตอนที่วิ่งหนีมาล่ะมั้ง

จองซุส่ายหน้าอย่างเหนื่อยปนรำคาญใจ เดินหันหลังไปเปิดประตูบ้าน

"ยืนเซ่ออะไรอยู่เล่า เข้ามาสิ เดี๋ยวก็เลือดออกจนตายหรอก"

เด็กคนนั้นยิ้มกว้างจนออกทะเล้น แล้วเดินลากขาเข้าไปในบ้านที่แสนอบอุ่นของคนแปลกหน้าช้าๆ

และนั่นเป็นตอนที่พวกเขาพบกันเป็นครั้งแรก...

.

.

.
หนึ่งปีก่อน ตอนเย็นวันที่ 25 ธันวาคม
ทุกอย่างยังคงปกคลุมด้วยสีขาว เหมือนภาพของปีที่แล้ววนมาฉายซ้ำอีกรอบหนึ่ง แต่ความรู้สึกของบางคนได้เปลี่ยนไป..

แล้วบังเอิญ บางคนที่ว่านั้น ไม่ใช่แค่คนเดียวซะด้วย..

ปาร์คจองซู นักเรียนมัธยมปลายปีสอง โค้ทสีขาว ผ้าพันคอสีฟ้า กับคิมยองอุนโค้ทสีเทา และพลาสเตอร์ข้างแก้ม นักเรียนมัธยมปลายปีหนึ่ง โรงเรียนเดียวกัน เดินกลับบ้านด้วยกันเหมือนทุกวัน แต่วันนี้ จองซูเงียบกว่าปกติ ยองอุนก็ดูเหมือนไม่มีอะไรจะพูด

จองซูหยิบกล่องของขวัญออกมาจากกระเป๋า ของขวัญที่เตรียมมาตั้งหลายวัน ห่อในกล่องสีขาว ริบบิ้นสีแดง

"ยองอุน"

"หือ"

"สุขสันต์วันคริสมาสต์นะ" จองซูยื่นกล่องนั้นให้ยองอุน เขารับมันแบบงงๆ

"ถ้าจบเทอมนี้แล้วฉันก็จะขึ้นปีสามแล้วล่ะ.. ฉันอาจจะเรียนหนักขึ้น อาจจะไม่มีเวลาแบบนี้อีก นายอาจจะต้องกลับคนเดียว แล้วก็คงไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันบ่อยๆ..ล..แล้ว"

"ตั้งใจจะพูดอะไรกันแน่จองซู.." ยองอุนกดเสียงต่ำจนเกือบเป็นคำราม ปกติเขาไม่เคยใช้น้ำเสียงแบบนี้กับคนข้างๆ แต่คำพูดของคนๆนั้นทำให้เขาเจ็บ.. เจ็บเมื่อคิดถึงวันที่จะไม่ได้อยู่ด้วยกัน

"ฉันแค่จะบอกว่า.."

"นี่อาจจะเป็นของขวัญชิ้นสุดท้ายจากฉัน"

"ฉันคงทำอย่างงี้กับนายต่อไปไม่ได้แล้ว"

"จ....จองซู?!"

"คิมยองอุน ฉันคิดว่า ฉันชอบนายเข้าแล้วล่ะ"

"...."

"...เอ่อ..งั้นวันนี้ฉันขอตัวก่อนนะ" จองซูก้มหน้า หลายๆครั้งที่เขาบ่อน้ำตาตื้น แต่ไม่ใช่ตอนนี้ได้มั้ย รู้สึกเกลียดตัวเองก็วันนี้เนี่ยแหละ

"เดี๋ยว.." ยองอุงคว้าข้อมือของจองซูไว้แน่น

"จองซูทำหน้าอย่างงั้นใครจะไปปฏิเสธลงเล่า.." เขาพูดพร้อมยิ้มแบบเขินๆเหมือนทุกครั้ง หน้าขึ้นสีเรื่อกว่าทุกที

และนั่นเป็นตอนที่พวกเขาคบกัน...

.

.

.
เช้าวันที่ 25 ธันวาคม ปีนี้

คิมยองอุน นักเรียนมัธยมปลายปีสอง กับปาร์คจองซู นักเรียนมัธยมปลายปีสามที่กำลังหลับอยู่บนเตียง

แสงแดดสาดส่องเข้ามาที่หน้าต่างห้อง นอกหน้าต่างบานเดิมนั้น ข้างนอกยังคงเป็นสีขาวอยู่เหมือนเดิม

"จองซู...ตื่นได้แล้วครับ..จองซู"

"อือออ...ขออีกแป๊ปนึงสิ ง่วงจังเลยอ่ะ"

"จองซู เดี๋ยวสายนะ วันนี้วันอะไรลืมแล้วหรือไง?"

"อื๋อออ....?" จองซูค่อยๆยันตัวขึ้นนั่งบนเตียงช้าๆ ขยี้ตาด้วยความงัวเงีย

"จองซู ปีนี้ผมก็รักจองซูนะ"

"อืมมม... ฉันก็รักนายเหมือนกัน ยองอุน"

"....."

และนั่นเป็นตอนที่ริมฝีปากของพวกเขาสัมผัสกันเหมือนทุกๆวัน

และเป็นวันที่พวกเขามีกันและกันเหมือนกับทุกๆวันที่ผ่านมา

.

.

ถ้าเกิดมีจองซู ก็ต้องมียองอุน
และถ้าเกิดเห็นยองอุนที่ไหน ถามหาจองซูได้เลย..

เมื่อไหร่กันนะ ที่ลืมไปแล้วว่าความเหงาเป็นยังไง
เมื่อไหร่กันนะ ที่รู้สึกว่าหน้าหนาวมันอบอุ่นขึ้นเยอะเลย
เมื่อไหร่กันนะ ที่หน้าร้อนก็หนาวได้ ถ้าไม่ได้อยู่ด้วยกัน
เมื่อไหร่กันนะ ที่ไม่ว่ายังไงๆ ก็มี "เรา"

ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรักเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
ความรักเหมือนไม่ใช่ทุกอย่าง แต่เราก็ขาดมันไม่ได้

. . ยองอุน กับ จองซู . . จากนี้ไป ก็จะรักกัน เหมือนกับทุกวันที่ผ่านมา . .

. . Always be happy together . .

To The End of Time :: Finale

Picture Credit :: miel77 / blog.naver

.

.

.

อยากบอกว่าแต่งเรื่องแรก แต่งเองกรี๊ดเอง.. โฮกกกกกกก ! =w=
ไม่ไหวแล้วววว อยากกรี๊ดๆๆๆ
สั้นไปหน่อยมั้ง พอดีรีบรีบ ฮ่าา อาจจะไม่ค่อยดี ติชมได้เลยจ้า

รักพ่อหมี คุณทึกก็น่ารักซะ *สครีมมม*

ขอให้มีความสุขในวันคริสมาสต์จ้าา คิดอะไรก็ขอให้สมหวังอย่างงั้น
สุขภาพแข็งแรง ขอให้เป็นวันและปีที่ดีของทุกๆคนนะ *ยิ้มกว้าง* ^_____^

-

โว้ววว U__________U ซึ้งเนี่ย ตรูทำได้

เบื่อ รร. เบื่อมาก เบื่อจนไม่อยากไป หนาว ไม่ชอบ

น่าเบื่อ.. ไม่มีใคร ไม่มีอะไร ไม่มีตัวตน..

ไม่เคยเบื่อถึงขนาดไม่อยากไป ถึงจะเบื่อมากแค่ไหน

ก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นอะไรที่จะทำให้เรารู้สึกว่าเวลายังหมุนต่อไป

ทุกวันนี้เหมือนเวลาของเราหยุดลง แล้วของทุกคนเดินต่อไป

เราหยุด มอง แปลกใจ

พวกเขาหยุด มอง ผ่านไป..

คริสมาสต์แท้ๆ

เหมือนมีอะไรมืดมนอยู่ในใจ..

อะไรที่บอกใครก็ไม่ได้ อึดอัด

.

ชั่งเหอะ

merry x'mas ทุกคน

มีความสุขมากๆนะ

มีความสุขกันอยู่แล้วนิ่..

อวยพรเผื่อเราด้วยละกัน

ก็อยาก ... จะมีความสุข ก่ะเค้ามั่ง *