Randomizer

ถึงเธอ คนเดียวที่แสนดี ที่สำคัญเสมอ..

วันนี้ขอกลับมาอัพบล็อคที่ดองจนเน่าๆ ด้วยหัวข้อที่.. ธรรมดาสุดๆ

.
..ความฝัน..

.
ความฝันเรื่องนี้เป็นความฝันตอนที่อยู่อังกฤษ

ไม่รู้เพราะอะไร คงเพราะบรรยากาศที่นั่นมันเงียบ เงียบจนเกินไป เงียบจนทำให้ฟุ้งซ่าน เพ้อ และบ้า ได้อย่างง่ายดาย

ที่นั่นหนาว ที่นั่นเหงา ที่นั่นมีฉันคนเดียว อ้างว้างชะมัด..

ความฝันที่จะพูดถึงนี่ รู้สึกเป็นอะไรที่แปลกประหลาด เพราะไม่เคยคิดว่าจะฝันถึงคนๆนั้นมาก่อน คนๆนั้นที่ไม่ได้เจอกันมา 4-5 ปีแล้ว

ท้าวความไปสมัยประถม ไม่รู้เป็นอะไร ตั้งแต่ตอนประถมเรามีเพื่อนผู้ชายมากกว่าผู้หญิง แถมยังแอบคิดว่าผู้ชายนี่คุยง่ายและสนิทง่ายกว่าผู้หญิงอีกแน่ะ (ถึงตอนนี้ก็ยังเป็นอยู่นิดๆ) ตอนนี้ก็มีเพื่อนผู้ชายที่สนิทมากอยู่ก่ะเค้าคนนึง ชื่อ

เฟม ที่แปลว่าชื่อเสียงน่ะ

รู้จักกันครั้งแรกตอน ป.5 นั่งโต๊ะกลุ่มเดียวกันมาเรื่อยๆ คุยกันบ่อยมาก แล้วยังชวนกันบ้าและเกเรอีกแน่ะ เรื่องที่คุยกันก็นะ.. นึกๆไปถึงตอนนั้นแล้วทำตัวน่าอายชะมัด มีบางวันเคยทำงานให้มัน แล้วเวลาสอบถ้านั่งแถวใกล้ๆกัน

คะแนนเฟมก็จะพุ่งมาก ถึงจะโดนครูว่าบ่อยมาก แต่ก็รู้สึกว่ามีความสุขมากกว่าที่เป็นอยู่ตอนนี้เยอะ

ฉากในความฝัน.. เป็นร้านแถวๆบ้าน วันนั้นเราออกไปกินข้าวกับเพื่อนสองคน ปลื้มกับท็อป โต๊ะที่นั่งเป็นโต๊ะต่อกันสองตัว ไปแค่สามคนไม่รู้จะต่อทำไม ที่ๆนั่งอยู่ก็ดันเป็นร้านเต้าทึงที่ไม่ค่อยชอบซะอีก ร้านที่ว่าตั้งอยู่ฝากซ้าย ซึ่งเป็นคนละฝากกับในความเป็นจริง เรานั่งกินเต้าทึงกันแบบเงียบๆ ซักพักก็ดูเหมือนจะมีขบวนแห่อะไรซักอย่าง มาจากที่โรงเรียน เราสามคนที่ตั้งหน้าตั้งตารอ ...ทำไมก็ไม่รู้ - -*

ซักพักท็อปก็คนไปเห็นเฟมเดินอยู่อีกฝั่งนึงของถนน มันก็ตะโกนเรียก เฟมหันมามอง แล้วก็่วิ่งมาหาพวกเรา หลังจากนั้นก็ได้คุยกันตั้งหลายเรื่อง เรามีความสุขมาก รู้สึกเฟมไม่เปลี่ยนไปเลย มันยังน่ารัก หม้อหนัก ติดสาว ติดเที่ยว เหมือนเดิมเลย คุยไปคุยมา ก็ได้รู้ว่าบ้านเฟมน่ะอยู่แถวๆนี้เอง ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียนอะไรอยู่ แต่มันมีปัญหากับอามันนิดหน่อย พี่ของเฟมก็อยู่ไม่ค่อยติดบ้านเท่าไหร่

ถึงตอนนี้เวลาก็ผ่านมาเกือบปีแล้ว ช่วงที่ผ่านมาเราก็ต้องคอยไปช่วยแก้ปัญหายุ่งยากของเฟมบ่อยๆ ก็จะเรื่องอะไรอีกล่ะ เรื่องผู้หญิงกับเรื่องเงิน ไม่พลาดอยู่แล้วมันน่ะ เราเดินไปหาเฟมที่บ้านมันบ่อยขึ้น บ้านมันหลังเล็กๆ พอเปิด

ประตูเข้าไปทีไร มันก็จะมีปัญหามาให้แก้ทุกที

.

มีอยู่วันนึงเราเดินจะเข้าไปในบ้าน เจอพี่ของเฟมที่กำลังจะสตาร์ทรถออกจากบ้านไปอยู่พอดี พี่ของเฟมก็ทักๆว่าเป็นไง โตขึ้นเยอะเลย (ทั้งๆที่จริงๆแล้วเคยคุยกับพี่เฟมแค่สามคำ หน้าก็จำไม่ได้แล้วด้วย) แล้วคุณพี่ก็เตือนๆว่า คบกับเฟมอ่ะ ระวังมันหน่อยนะ เราก็แบบไม่ได้เถียงอะไรไป เพราะช่วงนั้นทำตัวเหมือนเป็นแฟนกับเฟมมาก

เราอยู่ด้วยกันสองคนมีความสุขดี ถ้าเราอยู่ด้วยกันได้ตลอดไปก็คงจะดี..

.

เวลาผ่านไปอีกหลายปี ตอนนี้กลายเป็นว่าเราเริ่มชินกับเรื่องต่างๆที่มีมาอย่างไม่หยุดซะแล้ว เลยกลายเป็นว่าโดนไว้ใจ บางวันเฟมก็ไปสร้างเรื่องไว้แล้วให้เราตามแก้ ช่วงไม่นานมานี้ก็ไม่เห็นหน้ามันเลย วันนี้ก็เป็นวันครบรอบที่เราได้

กลับมาเจอกันอีกครั้งนึงแล้ว แต่เราดันเผลอหลับยาวซะได้ ไปถึงหัวมุมที่เรานัดกันไว้ก็สายมากแล้ว พอไปถึงก็ทักทุกคนตามปกติ ปลื้มกับท็อปก็หันหน้ามามองเราแบบ สลดๆหน่อย ไอ้เราก็เริ่มเอะใจแล้ว ว่ามีอะไรกัน

"สงสารมึงว่ะพิ(ชื่อเดิมตูเอง - -)" ท็อปมันพูดขึ้นก่อน เราเลยถามไปว่ามีอะไรกันหรอ

ใครซักคนเลยเล่าให้ฟังว่า เฟมมันพลาดท่า ไปทำผู้หญิงท้อง ตอนนั้นเราก็ตกใจมาก เลยนั่งลงไปตรงเก้าอี้ใกล้ๆ สรุปแล้วคือเฟมมันหม้อไปทั่ว แต่ช่วงนี้มันไปติดหญิงคนนึง ชื่อแป้ง เป็นสาเหตุที่ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นหน้ามันเท่าไหร่

.
พูดถึงแป้ง คนๆนี้มีตัวตนจริงนะ เป็นแฟนเฟมตอนป.6 ช่วงเทอมสองแล้ว ช่วงนั้นเฟมก็อยู่ไม่ค่อยติดห้อง พักกลางวันก็หายไปเลยก็มี เจอหน้ากันเฟมก็จะพูดๆถึงแป้งอยู่นั่นแหละ เธอคนนี้เลยเป็นคนที่เราฝังใจเจ็บมาก มาแย่งเพื่อนไปจากกรูเรอะ หมั่นไส้ว้อยย

.

กลับมาในความฝันต่อ เรารู้สึกหมดแรงแล้ว ทำอะไรไม่ถูก ก็ถามเฟมที่นั่งอยู่ตรงฟุตบาทไปว่า แล้วจะเอายังไงล่ะทีนี้?

.
เฟมก็ก้มหน้าไปซักพักนึง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา หันไปมองแป้งแล้วพูดว่า

"แต่งงานกันนะ.."

แล้วมันก็ทำหน้าเขินๆด้วย ตาว ปลื้ม ท็อป ก็หันขวับมามองเราเลยอ่ะ ตอนนั้นเราก็รู้สึกไม่ไหวแล้ว.. ที่เราทำไปทั้งหมดมันไม่มีความหมายอะไรเลยใช่มั้ย? เวลาที่อยู่ด้วยกันมาน่ะมันนานมาก แล้วอยู่ๆทุกอย่างก็จะจบลงด้วยคำๆนี้น่ะนะ? ระหว่างที่เราตกอยู่ในภวังค์ มันก็คุยๆกับแป้งเรื่องแต่งงาน ทีนี้เราเลยหันไปเรียกเฟม

.

"เฟม..มานี่หน่อยสิ"

"มีไรหรอ?" เฟมเดินมาอยู่ข้างหน้า เราห่างกันประมาณครึ่งเมตร

"เข้ามาใกล้กว่านี้อีกหน่อยสิ" แล้วเฟมก็ค่อยๆเขยิบเข้ามา

.

ตอนนั้นเราไม่อายแล้ว คว้าเอวมันมากอดแล้วร้องไห้โฮเลย รู้สึกเศร้า เศร้ามาก.. เหมือนจะตายเอาให้ได้ เฟมก็กอดตอบ แล้วลูบหัวเราช้าๆ หลังจากนั้นเป็นยังไงเราก็จำไม่ได้แล้ว รู้แต่ว่าอีกที มันตัดฉากมาที่เย็นวันนึง ฉากเหมือนในการ์ตูนมาก ทุกคนกำลังแยกย้ายกันกลับบ้าน เราตาบวมฉึ่งเลย เฟมเดินจูงมือกับแป้งออกไป มีแบ็คกราวด์เป็นพระอาทิตย์กำลังตกดิน พวกนั้นเดินไปได้ 2-3 ก้าว เฟมก็หยุด แล้วหันมายิ้มเศร้าๆ

.

"ขอบคุณนะพิ..."

.

แล้วภาพทั้งหมดก็เลือนหายไป เราตื่นมาในตอนเช้า มานั่งนึกดูแล้ว เฟมที่อยู่ในฝัน คือเฟมที่เรารู้จักจริงๆน่ะแหละ มันไม่เปลี่ยนไปเลย ตอนที่มันยิ้มให้ในฝันครั้งสุดท้าย ก็คือเฟมที่เคยยิ้มให้เราตอนเด็กๆ หรือว่าเป็นเพราะเราจำมัน

ได้จากในความทรงจำของเรากันแน่ ไม่เข้าใจเหมือนกัน

.
ครั้งสุดท้ายที่เราเห็นและคุยกับเฟมคืงานปัจฉิม ป.6 ตอนเช้าหลังปัจฉิมเราเจอมันที่ป้ายรถเมล์ มันมาขอยืมมือถือ (ตอนนั้นใช้มือถือ gsm โทรแหลกเลย) ส่วนตอนในงานปัจฉิม ก็จะมีเกมสนุกๆ ให้จับคู่กับคนเสื้อเหลืองขึ้นไปทำอะไรไม่รู้ ไอ้เราก็เสื้อเหลืองพอดี แป้งก็ใส่นะ มันก็อุส่าห์เดินมาลากเราไปเล่นด้วย แต่ก็ไม่ได้ทำไรหรอก ยืนๆข้างเวทีไปงั้น เพราะฉะนั้นคำสุดท้ายที่มันพูดกับเราคือ "มึงมากับกูนะ.."

ตอนแรกเฟมว่าจะมาเข้าโยธิน ep ด้วยกัน แต่พี่มันเรียน รนม. แล้วอยู่ๆมันก็บอกจะย้ายกลับไปสุโขทัย (หรือจังหวัดอะไรไม่รู้) ตอนนั้นแทบไม่มีคนเล่น msn มือถืออะไรก็ไม่มีกัน เลยขาดการติดต่อไปตั้งแต่คราวนั้น ล่าสุดคล้ายๆจะได้ยินข่าวว่ามันไปเรียนที่มาเล มั้ง?

.
ความเป็นจริงแล้วก็คิดถึงมันมากนะ แต่บางเวลาก็แทบจะลืมมันไปสนิทเลย นานๆก็คิดถึงมันที ความสุขเล็กๆน้อยๆจากสมัยประถมนี่เนอะ

.

รูปเธอยังมี.. ข้างเธอคือฉัน.. เพ่งมองดูนานๆ น้ำตาก็มากกว่าเก่า...

.
กี่ปีมาแล้ว.. จะเป็นอย่างไรบ้างหนอ

.
ค่อยๆลืมเลือนกันไป

.

ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

.

.
เรื่องราวเหล่านั้น..จึงจบลง...

.

.
ป.ล.คิดถึง 6/1
ป.ล.2 ไม่ได้คิดอะไรกับเฟมจริงๆนะเออ =]
ป.ล.3 ความสามารถในการติดต่อเพื่อนเก่าของตูนี่มันห่วยจริงๆ
ป.ล.4 หวังว่าพวกเราคงไม่เป็นแบบนี้หรอกนะ >> LaBirnitO * <<

.

คล้ายว่าจะเลือนหาย คล้ายว่ามันเลือนลาง แต่บางอย่างก็ยังคงเดิม. .